و فرموده : إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ « 1 » خوف و خشيت از خدا براى اهل علم است و بس ( و ساير مردم چون به خدا جاهلند كمتر و يا اصلا نميترسند ) . و خوف از خدا از ثمرهء علمست ، و علم ندارد كسى كه از خدا خوف ندارد ، و خوف ( همانند ) چراغيست كه انسانى بسبب آن هدايت مىشود در تاريكيهاى ظلمت جهل بسعادت هميشگى ، و خوف از خدا اين نيست كه فقط آدمى چشمان خود را بمالد و گريه كند و اشك بريزد ، جز اين نيست كه اين خوف دروغيست زيرا خوف واقعى آنست كه ترك نمايد تمامى گناهانى كه وعدهء عذاب براى آن داده شده ، و اگر مردم از آتش جهنم ميترسيدند آنچنان كه از فقر ميترسند هر آينه ايمن از آن ميشدند . و از صفات مؤمن آنست كه اطمينان قلب پيدا نميكند از آتش جهنم و آرام نميگيرد تا گاهى كك از پل صراط گذر كند و بدرب بهشت رسد ، و هر كه در دنيا خائف از خدا باشد در قيامت ايمن خواهد بود . چنان كه خداى تعالى ميفرمايد : بعزّت و جلال خودم قسم است كه بر هيچ بنده‌ئى دو ترس را جمع نميكنم و از براى هيچ بنده‌ئى دو أمن را قرار نميدهم پس هر كه در دنيا ايمن باشد از من در قيامت او را خواهم ترسانيد و هر كه در دنيا از من بترسد در قيامت او را ايمن خواهم ساخت ، و هر كه از خدا خائف باشد هر دقيقه انتظار عقوبت دارد . و خوف از هيچ قلبى مفارقت نميكند مگر آنكه از ايمان خراب باشد ، و هميشه به ياد خدا بودن سبب خوف از او مىشود و از علائم خوف قصر امل و جديّت در عبادت و پرهيز از حرام است .

--> ( 1 ) . 28 - فاطر